خیلی وقته بخدا ندیدمش

خیلی پشت پنجره نشستم تا ببینمش اما ........

دارم می میرم کاش می مردم

کاش پرنده ای بودم پر می زدم رو بومتون شاید یک روز اسم منو صدا کنی

مگه توی پست قبلی چی نوشته بودم که همه دعوام می کنین و  دری وری می گین

واگه دستتون بهم می رسید منو می کشتین 

مگه چی گفتم ؟

دوستم میاد (دوشت دارم )

یه موقه هایی دلم می گیره خوف چی کارش کنم

اصلا بی خیال

ادمک اخر دنیاست پس می خندم تا زورت بیاد

چرا شكستي بلوري را كه بدست تو سپرده بودم ؟

اگر پاك نبود چرا با عشق خود پاكش نكردي؟

تو كه خونينش ديدي چرا با اشگ خود خونش نشستي؟

امابلوري را كه روزي تو به من سپردي با اشگ خود شستم

با آه خود برآن دميدم وبا لبهاي خود پاكش كردم

آه....تو كه ديدي بلور سينه ات را چنين پرارزش كرده ام

ازمن گرفتي تا به قيمت گرانتري به ديگري بفروشي.....!!؟
 

رو غبار پشت شیشه اسم خوبتو نوشتم

مثل هروز و همیشه اینه انگار سرنوشتم...

رو تن سرد درختا اسممونو هک می کردم

به امید روز دیدار به تو هرگز شک نکردم

بگو بیهوده نبوده اگه عاشق تو بودم

نگو عمر من تباه شد اگه اسم تورو خوندم

نگو اشتباهی کردم همش از رو سادگی بود

نگو عشق ما تموم شد که تو دستات زندگی بود

که تو دستات زندگیییییییییییییییی بوووووووووود

ماهیهای توی دریا قصه منو می دونن

مرغهای تو آسمون ها از غم دلم میخونن

حتی گلهای تو باغچه راز عشقمو شنیدن

ماه و آسمون و خورشید اشک های چشامو دیدن

بگو بیهوده نبوده اگه عاشق تو بودم

نگو عمر من تباه شد اگه اسم تورو خوندم

نگو اشتباهی کردم همش از رو سادگی بود

نگو عشق ما تموم شد که تو دستات زندگی بود

که تو دستات زندگیییییییییییییییی بوووووووووود

من غرورمو شکستم پای عشقتو نشستم

توی اوج بیقراری دل به هیچ کسی نبستم

دل زدم به موج دریا تا به عشق تو رسیدم

چشم به امید تو بستم تا به ابرها پر کشیدم

بگو بیهوده نبوده اگه عاشق تو بودم

نگو عمر من تباه شد اگه اسم تورو خوندم

نگو اشتباهی کردم همش از رو سادگی بود

نگو عشق ما تموم شد که تو دستات زندگی بود

که تو دستات زندگیییییییییییییییی بوووووووووود

من مرده اي متحرك بيش نيستم

من زنده اي هستم كه ارزوي مردن دارد همي

مرده متحرك

زنده اي اضافي

زنده اي مزخرف

زنده اي زائد

مرگ يعني همه چيز

يعني خلاصي از اين زندگي نكبت بار

يعني رهايي

رهايي از اين دنياي نجس

رهايي از اين دنيا با اين ادمهاش

ادمهاي كثيفش

حيف اسم ادم كه روي اينها بذارن

حيف

كاش ........

كاش مي مردم

سیه چشمی به کار عشق استاد

به من درس محبت یاد میداد

مرا از یاد برد آخر ولی من

به جز او عالمی را بردم از یاد

دوباره بازيچه شدم توي تئاتر زندگي

تو اين نمايشنامه ؛ دل شكسته شد به سادگي

نقشه نبودن واسه من

نقشه شكستن واسه تو  

صندلي خالي از تو شد

اي بي صدا حرفي بزن

اي بي صدا حرفي بزن

ياد تو و نبودنت  ؛ رفتم وتنها تر شدم

توي تئاتر زندگي بغض يك بازيگر شدم

(فقط همين )

خورشيد ما كاغذي بود

فقط دكور بود و همين

بلورهاي برفي مون آب نشدن روي زمين

پرده به آخرش رسيد

تكرار تلخ خواهشم

تو صحنه بي تو عزيزم

غمگين ترين نمايشم

ياد تو و نبودنت  ؛ رفتم وتنها تر شدم

توي تئاتر زندگي بغض يك بازيگر شدم

سهراب : گفتي چشمها را بايد شست ! شستم ولي.....

گفتي جور ديگر بايد ديد! ديدم ولي.....

گفتي زبر باران بايد رفت رفتم ولي او....

نه چشم هاي خيس و شسته ام را نه نگاه ديگرم را هيچکدام را نديد

 فقط در زير باران با طعنه اي خنديد و گفت : ديوانه ي باران ندیده

خدا نشونه اش رو از کی بگیرم

دارم دق می کنم  بذار بمیرم

آخر هنوز دلش از جنس سنگه

آخه هنوز دلم واسه دلتنگی تنگه

چطور دلش اومد از پا بیافتم ؟

بهش نازکتر از گل هم نگفتم !

باور ندارم منو تنها میذاره ومیره

دلم واسه اش یک ذره شد اما دیگه اون نیست

به نفع تو ای دست سرد روزگار

حالا فقط من موندم واین چشم های خیس

هر چی به من بگی واسه ات همون می شم

فقط یکبار دیگه بیا و ....

حالا من موندم و همین دو تا چشم گریون

من موندم و تواین کوچه ها وآس وپاس وحیرون

حالا من موندم و شب بی ستاره

که فقط تو با خاطره هات توش موندگاره

خدا ازت می خوام یادش نیافتم

چه حرفهایی که از عشقم شنیدم

خدا اگه نمی شنوه صدامو

بهم بگو دلیل گریه هام رو

اونی که گفته بود عاشق ترینه

حتی خیانتش به دل می شینه !

خدایا باور ندارم ........

ای  .....

 حالا هر جاکه هستی ای هرکی نشستی  بدون این رسمش نبود

اگه خدا ٬  خدایی باشه یک روزی به هم می رسیم 

میرسه روزی که بشی عاشق کسی

اون موقع ......

قصه ی ما  . حرف های  ما .  خاطره شد

عشق تو یاد تو  اسم تو    خاطره شد

مثل یک حس زیبا مثل یک خواب کوتاه

من اسمت رو گذاشتم قشنگترین اشتباه

بی تو هر لحظه من  شکسته بی صدا بود

این خنده ها دروغه بی تو شادی کدومه

قصه ما  . حرف ما . دست تو خاطره شد

عشق تو یاد تو  .اسم تو    خاطره شد

روزهای شادی وعشق حیف که چه زود می گذره

از قصه منو تو چی موند بجز خاطره

یک عمره عکس خالی  ارامش دهنده منه

با یک پنجره که هرگز به جایی باز نمی شه

گرفته هر ستاره  اما فانوسش به راهه

نرفت از یاد من اون خاطره ها  هنوز هم گله دارم ..

رفتی تو از زندگی ام  انگار که  یک خواب بودی

تو لحظه های عمرم افسوس که کمیاب بودی

میدونستم  از اول این رسم زندگی نیست

خوشبختی  یک آن . و هرگز همیشگی نیست

به دنبال یک رویا که دست نیافتنی بود

میدونستم از اول قلبم شکستنی بود

مثل یک حس زیبا . مثل یک خواب کوتاه

من اسمت رو گذاشتم قشنگترین اشتباه

ای قشنگترین اشتباه کاش  فقط بذاری ارزوم باشی

 امیدوارم  ۱۰۰۰۰ سال زنده باشی برای من ..........

برای دل من  .............

هرچند که .....

کاش ....

کاش.....

عطش کوير تشنه عطش خواستن من بود

دست من رو شد وديدي ،تک دل تو دست من بود

اولين بار با تو بودن مي تونست حادثه باشه

 همه خواهش ونيازم هوس وووسوسه باشه

اما من تو رو شناختم از تو يک معجزه ساختم

من به پات زندگي دادم هرچي بود هر چي که داشتم

عطش کوير تشنه عطش خواستن من بود

اما تو ......

خدایا کاری کن تنها بمونه   یا که  ..........

این روزها از عشق باید یک چادر ساخت  نهایتاْ یک کلبه

درزمانه ما ساخت آسمان خراش های عاشقانه ممنوعه

وروزگار بدجوری جریمه ات می کنه

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

گفته بودی پرواز می کنیم ما دوتا باهم

اما بال وپرم رو چیدی و خودت پا به فرار گذاشتی !

تو هم اهل پرواز نبودی

روزگار غریبی است .....

دهانت رامی بویند

مبادا که گفته باشی دوستت می دارم

دلت رامی بویند

مبادا که پنداشته باشی دوستت می دارم

روزگار غریبی است  نازنین

وعشق را

کنار ترک راه بند

تازیانه می زنند.

عشق رادر پستوی خانه نهان باید کرد

دراین بن بست کج وپیچ سرما

آتش را

به سوخت بار سرود و شعر

فروزان می دارند.

به اندیشیدن خطر مکن

روزگار غریبی است نازنین

آن که بر در می کوبد شباهنگام

به کشتن چراغ آمده است

نور رادر پستوی خانه نهان باید کرد

روزگار غریبی است نازنین

وتبسم رابر لب ها جراحی می کنند

وترانه رابر دهان

^{شوق رادر پستوی خانه نهان باید کرد}

کباب قناری

بر آتش سوسن ویاس

روزگار غریبی است نازنین

ابلیس پیروز ماست

سور عزای مارابر سفره نشسته است.

خدا رادر پستوی خانه نهان باید کرد